خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به بوی می دو سه ژولیده مرقع پوشمیان دیر خرابات آمدیم به هوش
۲
چو رطل می به دهان قنینه دوخته چشمچو شیشه پنبه به وعظ سبو کشیده به گوش
۳
ز هر چه فایده ای دیده بهره ور گشتهنهاده بر سخن راست گوش پندنیوش
۴
به چرب و خشک رباب و چغانه در سازشبه خام و پخته پیمانه و سبو در جوش
صفحهٔ ۱ از ۵