خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دم دم شاهدست و می می خاصلب ز لب بوسه چین و جان رقاص
۲
می بیغش برآمده ز سبوچون زر خالص از درون خلاص
۳
گوییا در مزاج نافع اوهمه اشیا نهاده اند خواص
۴
گهر اندر محیط خم دیدهمی به شیشه چو دیده غواص
صفحهٔ ۱ از ۳