خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۴۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی روی تو پروانه ای امشب به چراغمخود را به چنان بی خودیی سوخت که داغم
۲
مطرب به کنایت غزلی دوش ادا کردکز گریه شدم مست و شد از دست ایاغم
۳
دور از تو ز خود رفتگیی می دهدم دستکز پیش نظر ناشده گیرند سراغم
۴
بویی اگر از مهر و محبت نشنیدمگل را گنهی نیست، گرفتست دماغم
صفحهٔ ۱ از ۲