خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۴۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جا نتوانم از کم نشئگی چالاک برخیزمبه هر سو چنگ محکم سازم و چون تاک برخیزم
۲
چنان ز آلایش مژگان تر دامن گرانبارمکه سست از جا چو نور دیده نمناک برخیزم
۳
به صافی مشربان صحبت گزیدم صاف باید شدبسوزم زهد خشک و خرقه تر، پاک برخیزم
۴
چو موجم نقش بر آب و چو گردم رخت بر صرصرز دامن تا گریبان همچو سوسن چاک برخیزم
صفحهٔ ۱ از ۳