خلوتی با سنایی
شمارهٔ ۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نصیب خویش دوش از عمر خود برداشتمکز سمن بالین و از شمشاد بستر داشتم
۲
داشتم در بر نگاری را که از دیدار اوپایهٔ تخت خود از خورشید برتر داشتم
۳
نرگس و شمشاد و سوسن مشک و سیم و ماه و گلتا به هنگام سحر هر هفت در بر داشتم
۴
بر نهاده بر بر چون سیم و سوسن داشتملب نهاده بر لب چون شیر و شکر داشتم
صفحهٔ ۱ از ۲