خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۵۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی سر غنچه او از هر بیان بیابیگر محو ذوق گردی خود سر آن بیابی
۲
گر چشمه حیاتش نوش از لبان فشاندصد سلسبیل و کوثر هر سو روان بیابی
۳
نتواندش کشیدن رخش سپهر اگرچهباریک تر ز مورش موی میان بیابی
۴
چندان ملاحت او بر دیده ام نمک ریختکز اشک گرم سوزم در مغز جان بیابی
صفحهٔ ۱ از ۳