خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۵۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نی سنبل تنباکویی نه آتش رخساره‌ایدل بوی خامی می‌دهد بی‌داغ آتش‌پاره‌ای
۲
منقار زرین بایدت تا دانه زین اخگر کنیکی مرغ این آتش بود هر مرغ آتش‌خواره‌ای
۳
در نخل تنباکو نگر صوفی شده بازآمدهدر کوی خود سرگشته‌ای در شهر خود آواره‌ای
۴
چون بید مجنون هر طرف افکنده از سر طره‌ایچون دلق سالک هرکجا افکنده از بر پاره‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳