خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا عاقل بهستی دل نهاده استکه ما خاکیم و، دوران گردباد است
۲
چنین گر می شود اوقات ما صرفبه ما این زندگانی هم زیاد است
۳
بیابی از تواضع هر چه خواهیکه خاک پا شدن خاک مراد است
۴
کشد تیغ زبان طعن بر خویشجگر داری که با خود در جهاد است
صفحهٔ ۱ از ۴