خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کدخدایی یک قلم، رنج و غم و دردسر استخامه تا گردید صاحب خانه، با چشم تر است
۲
دست افشاندن بملک و مال این عبرت سراطایر جان را به اوج قرب حق، بال و پراست
۳
کارهای بی سرانجامان، ز خود گیرد نظاماشک ما دلخستگان، هم رشته و هم گوهر است
۴
احتشام بی نوایان، میشود فردا پدیدچون چراغ خانه درویش، صبح محشر است
صفحهٔ ۱ از ۳