خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفیق راه طلب، راه را رفیق خوش استعقیق دست دعا اشک چون عقیق خوش است
۲
گل سرِ سبد عالمی تو و چون گلسلوک باید و نیکت به یک طریق خوش است
۳
مرا که دیدهٔ دل جز به حسن معنی نیستاز آن لب شکرین نکته‌ای دقیق خوش است
۴
بود اگر چه دعا، نیست خوش ز اهل نفاقبود اگر همه دشنام از صدیق خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳