خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزگار جامه دیبا و فرش مخمل استکعبه دل را لباس درد دین مستعمل است
۲
دام مکری زال دنیا را چو حب و جاه نیستطره مرغول این غداره دود مشعل است
۳
بازدارد راحت دنیا ترا از بندگیاز خدا غافل شدن تعبیر خواب مخمل است
۴
ذکر حقشان هم‌عنان فکر باطل می‌رودرشته تسبیح یاران چون نگاه احول است
صفحهٔ ۱ از ۲