خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خانه بردوشیم ما، کنج وطن کی جای ماست؟رزق ما سرگشتگان چون گردباد از پای ماست
۲
باغ زندانست، تا چون غنچه در بند خودیمهر کجا بیرون رویم از خویشتن، صحرای ماست
۳
رنگ خجلت بر رخ ما ز انفعال سائلانلاله یی از کوهسار همت والای ماست
۴
از می نظاره صنع است ما را سرخوشیسبزه یی هرجا که سر زد گردن مینای ماست
صفحهٔ ۱ از ۲