خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در پای دلت هر غم بی فایده بندیستهر پیچشت از فکر جهان چین کمندیست
۲
از آتش زر این همه آوازه منعمدر گوش خردمند چو فریاد سپندیست
۳
مد نگهت، برخط هر لوح مزاریدر پنجه مژگان تو سررشته پندیست
۴
خاموشی هر یک ز عزیزان ته خاکبر مردم غفلت زده، فریاد بلندیست
صفحهٔ ۱ از ۲