خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه من نمیروم آن شوخ را ببر گستاخکه هم نمیرود از من باو خبر گستاخ
۲
کجا ز حال دلم با خبر شود شوخیکه ناله ام نکند در دلش اثر گستاخ
۳
ز سجده در او سرفراز تا شده استنمیزنم ز غمش دست خود بسر گستاخ
۴
از آن زمان که قدمگاه خاک درگه اوستسرشک پا نگذارد بچشم تر گستاخ
صفحهٔ ۱ از ۲