خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دل اندیشه جانانم از شوکت نمی‌گنجدمی دیدار او در ساغر طاقت نمی‌گنجد
۲
شب وصلش چنان بر خویش می‌بالم ز دیدارشکه نور دیده‌ام در پرده حیرت نمی‌گنجد
۳
از آن رو می‌روم از خود، چو می‌آیی به بالینمکه دیدن خویش را پیش تو در غیرت نمی‌گنجد
۴
ز درد روز مهجوری، ز غم‌های شب دوریز بس پر شد دلم، در بستر راحت نمی‌گنجد
صفحهٔ ۱ از ۲