خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صرصر آهم چراغ روز را خاموش کردموج اشکم، آسمان را حلقه ها در گوش کرد
۲
پنبه آواز جرس را کم ز سنگ سرمه نیستهرزه نالان را به نرمی میتوان خاموش کرد
۳
عشق تا واکرد در میخانه فیض ترانوبهار از غنچه گلبن را سبو بر دوش کرد
۴
در جهان هرکس به تلخی زندگانی کرده استزهر مردن را بآسانی تواند نوش کرد
صفحهٔ ۱ از ۲