خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با دل خسته، چو بیرحمی او بستیزداثر ناله بهمراهی دل برخیزد
۲
رم چنان داده ز هم عشق سراپای مراکه بخون جگرم رنگ نمی آمیزد
۳
شکر از زهر کجا صرفه تواند بردن؟عیش را گو که عبث باغم ما نستیزد!
۴
لقمه افتد ز دهن گر نبود قسمت کسخورش اره نگر کز بن دندان ریزد
صفحهٔ ۱ از ۲