خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلخوردنی ز مال، به اهل غنا رسدکاهیدنی ز دانه، به سنگ آسیا رسد
۲
آگه نبیند اهل تنعم ز مغز کارکی استخوان و گر نه بمسکین هما رسد؟
۳
گر نعمت جهان، همه قسمت شود بخلقآسودگی بمردم بیدست و پا رسد
۴
دولت بزیر تیغ سمورم نشانده استشاید که راحتی ز نی بوریا رسد
صفحهٔ ۱ از ۲