خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچنان کز آب سرو بوستان قد می‌کشدنخل آه از رفتن عمرم چنان قد می‌کشد
۲
طول آمالم ندارد پای کم از طول عمرآرزو با زندگانی هم‌عنان قد می‌کشد
۳
چون زمین تشنه از بس گریه دزدیدم به خودزنگ در آیینه دل، سبزه‌سان قد می‌کشد
۴
می‌خورد از جویبار حسن باغ عشق آبزآب گل، نخل صفیر بلبلان قد می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲