خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زحمت ایام، راحت‌جو فزون‌تر می‌کشدسختی از دوران برای بالش پر می‌کشد
۲
بهر نیکان، می‌توان رنج گران‌جانان کشیدبار هر سنگی ترازو بهر گوهر می‌کشد
۳
در دل آسای پریشانان مباش از شانه کمکز نوازش زلف‌ها را دست بر سر می‌کشد
۴
شایدش گردد گرفتن‌های مفلس عذرخواهزحمتی کز شرم دادن‌ها توانگر می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲