خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تن بمحنت ده، اگر خواهی که گردی سربلندگر نیفتادی در آتش، اوج نگرفتی سپند
۲
گوشواری نیست گوش هوش را به زین دو حرفلب بغیر حق مجنبان، دل بغیر حق مبند
۳
صیدگاهست این جهان، من صید، صیادم اجلرشته عمرم کمند و، روز و شب چین کمند
۴
چیست گیتی؟ کژدمی، عمر دراز ما، دمش!زهر مرگش هست نیش و، سال و ماهش بند بند
صفحهٔ ۱ از ۲