خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می پرستان چهره ها از تاب می افروختندبهر روز حشر، رنگ خجلتی اندوختند
۲
در مآل خویش، یکدم فکر نتوانند کردبسکه میخواران دماغ از آتش می سوختند
۳
دامن دل را، بگل میخ خیال سیم و زراهل دنیا بر زمین تیره بختی دوختند
۴
این قدر این قوم میدانند رسم خواجگیصد یک آن بندگی هم کاش می آموختند
صفحهٔ ۱ از ۲