خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار آمد، خردگو فکر زنجیرم کندحیف چندان نیست کز دیوانگی سیرم کند؟!
۲
آن سیه رویم که بحر رحمت او هر نفسبخشش صرف جهانی، صرف تقصیرم کند
۳
تااکه یاد عالم طفلی کنم حسرت کشمروزگار از موی سر زآن کاسه پر شیرم کند
۴
نور اقبالی که من در جبهه دیدم ترک راپشت پایی دور نبود گر جهانگیرم کند
صفحهٔ ۱ از ۲