خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی دلت خوشحال با اندیشه دنیا شود؟!خار خارت، کی گذارد غنچه دل وا شود؟!
۲
عرصه دنیا که در وی عاقلان سرگشته اندآن قدر جانیست یک دیوانه را صحرا شود
۳
چون خیالاتست در چشمت، وجود این و آنهیچ غیر از حق نماند، چشم دل گر وا شود
۴
از غبار دیده هر خط میشود خط غباردل چو بینا گشت، خط معرفت خوانا شود
صفحهٔ ۱ از ۲