خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کارها در آب و خاک فقر وارون می‌شودسرو اگر کارند اینجا، بید مجنون می‌شود!
۲
گر چنین از شوق پابوس تو می‌بالد به خودزلف آخر مصرع آن قد موزون می‌شود
۳
گر خیال آن دهان از دل نیاید در نظردر میان دیده و دل، بر سرش خون می‌شود
۴
هر نظر با دلبری باشد سرکار دلمبس که حسن ماه من، هر لحظه افزون می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲