خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خوی تند، همان تندخو بجان آیدکه هم ز تندی خود سیل در فغان آید
۲
همان قدر که ستم میکنی، ستم بینیبقدر زور کمان، زور بر کمان آید
۳
ز چنگ خجلت مظلوم، چون رهد ظالم؟اگر نه پای مکافات در میان آید؟!
۴
ز بس کشیده ام از حرف تند، خجلت هاترم از مصرع تندی که بر زبان آید!
صفحهٔ ۱ از ۲