خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد تو، کی توان بتن ناتوان کشید؟!کوهی چنان بموی چنین، چون توان کشید؟!
۲
هر جا نوشته بود ز مجنون حکایتیجسم ضعیف من خط بطلان بر آن کشید
۳
پر فتنه بود از نگهت روزگار ماطاقت چه خوب کرد که پا از میان کشید!
۴
در عشق لازم است توانایی آن قدرکز چشم نیم مست تو نازی توان کشید
صفحهٔ ۱ از ۲