خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حرص گشته کام جهان پیش ما لذیذسازد طعام بی مزه را اشتها لذیذ
۲
چین بر جبین اهل کرم ناید از طلبزهر طمع بود بمذاق سخا لذیذ
۳
بی شور عشق، کی بری از فقر لذتی؟ز آن رو که بی نمک نشود شوربا لذیذ
۴
راضی شدن بداده حق، نانخورش بس استنان تهیست بر سر خوان رضا لذیذ
صفحهٔ ۱ از ۲