خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در گفتن عیب دگران بسته زبان باشاز خوبی خود، عیب نمای دگران باش
۲
خواهی که چو بادام نیفتی به دهنهاتا هست بتن رگ، همه تن بند زبان باش
۳
از نقش بد و نیک، نگهداری دل کنبر آینه خاطر خود آینه دان باش
۴
از جاده منه پای برون در ره مقصودگر زآنکه بمنزل نرسی، سنگ نشان باش
صفحهٔ ۱ از ۲