خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویشاز جهان بیگانگی را کرده ام دربان خویش
۲
تا نگردد لحظه یی با خواب راحت آشنادوختم مانند سوزن چشم بر مژگان خویش
۳
دوست دانسته است قدر نعمت دیدار خودمی شود در خانه آیینه هم مهمان خویش
۴
ای توانگر نعمت دادن مدار از خود دریغنیستی چون پنج روزی بیشتر مهمان خویش
صفحهٔ ۱ از ۳