خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باشد بحرف راست چو دایم بنای وعظطبع کجت از آن نشود آشنای وعظ
۲
از بس ترا دماغ پر از باد نخوتستدر سر نگنجدت که نشینی به پای وعظ
۳
حق هست با تو،نشنوی ار حرف حق ز منگوشت گرفته پنبه غفلت بجای وعظ
۴
چشم دلت چو از پی زینت دود مدامدر گوش جان بکش گهر پر بهای وعظ
صفحهٔ ۱ از ۴