خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیافته است کسی لذتی ز خوان طمعنگشته سیر کسی را شکم بنان طمع
۲
همیشه بهر پریدن ز ناکسان دنیمساز تیغ زبان تیز بافسان طمع
۳
برای اینکه کنی صید مطلب دوریبرشته های سخن زه مکن کمان طمع
۴
توان بقصر شرف شد چو با کمند دعامرو بچاه دنائت بریسمان طمع
صفحهٔ ۱ از ۲