خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
افزون بود ز عالم دل یاد آن بزرگکوچک شود سرا، چو بود میهمان بزرگ
۲
آسان تر آن جهان بکف آید ازین جهانبهتر زند خدنگ، بود چون نشان بزرگ
۳
بر دل ترا نچسبد از آن کار آن جهانکآیینه است کوچک و، آیینه دان بزرگ
۴
بس دستگاه همت والا شده است تنگزآن رو که گشته اند بسی کوچکان بزرگ
صفحهٔ ۱ از ۲