خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی رهنما، براه طلب پا گذاشتیمخود را بشوق راهروی وا گذاشتیم
۲
تدبیر دلگشایی ما، هیچکس نکرداین کار را بدامن صحرا گذاشتیم
۳
راضی بدلشکستگی جهل خود شدیمگردنکشی بمردم دانا گذاشتیم
۴
با ما هر آنچه خصم توانست کرد کردما انتقام خود بمدارا گذاشتیم
صفحهٔ ۱ از ۳