خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون کند پیری ستم، یاد جوانی می‌کنیمما به عمر رفته اکنون زندگانی می‌کنیم
۲
وقت رفت گشته، باید وام دل‌ها باز دادزین سبب با دوستان نامهربانی می‌کنیم
۳
مانده ته مینایی از درد و شراب زندگییک دو روزی نیز با آن کامرانی می‌کنیم
۴
می‌کند اکنون ز ما گل آرزوها رنگ رنگما بهار خویشتن را در خزانی می‌کنیم
صفحهٔ ۱ از ۲