خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درست نیست گشودن به خنده لب چندانکه خویش را شکند، پسته چون شود خندان
۲
به ملک صبر ترا خاتم سلیمانیستجگر شود چو نگیندان گوهر دندان
۳
تو یوسفی و، جهان بقا ترا مصر استچنانکه صلب و رحم چاه و، این جهان زندان
۴
زمانه ایست که چون آمد آمد دشمنبری چو نام گدایی، کنند دربندان!
صفحهٔ ۱ از ۳