خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برگ جوانیت ریخت، برگ نوای طفلانتا چند پیر سازی، خود را برای طفلان؟
۲
پیری رسید ای دل، آلوده چند باشیدایم بچرک دنیا، چون دست و پای طفلان؟!
۳
تا از جنون نیفتم، در چاه فکر دنیازنجیر کرده عشقم، از حلقه های طفلان
۴
با روزی دمادم، یک جو نمیشود کمحرص گرسنه چشمم، چون اشتهای طفلان
صفحهٔ ۱ از ۳