خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زیاده فیض توان از شکستگان بردنکه عطر گل شود افزون بوقت پژمردن
۲
بود بخانه تاریک با چراغ شدنز فیض بندگی دوست، زنده دل مردن
۳
شکستگی است، نشان درستی ایماندیانتی نبود چون بخویش نسپردن
۴
دل از فشارش غم، به برون دهد معنیبعین ریزش اشکست چشم افشردن
صفحهٔ ۱ از ۲