خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم می‌رمد، ز پیچش زلف سیاه تودل کوچه می‌دهد، به خدنگ نگاه تو
۲
از بس که نازک است ترا چهره، می‌کندخطّ نرسته پردگی روی ماه تو
۳
مژگان دلکش تو عبث خم نگشته استدزدیده است سر ز خدنگ نگاه تو
۴
نتوان نهاد پای طلب از ادب به خاکسر داده‌اند بس که عزیزان به راه تو
صفحهٔ ۱ از ۲