خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حال میزند دم، صوفی بهرزه نالیالحق ولی توان شد، زین حالهای قالی!
۲
پیران این زمان را، چون معتقد نباشیم؟هستند گرچه ناپاک، دارند پاک مالی!
۳
کس را به اوج عزت، افتادگی رساندپرواز رنگ نبود، جز با شکسته بالی
۴
پیری رسید و، داریم رو سوی کودکی بازشاید دگر ببینیم دیدار خردسالی!
صفحهٔ ۱ از ۴