خلوتی با افسر کرمانی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوب دیدیم و نباشد نظری بهتر از اینپدری نیست که آرد پسری بهتر از این
۲
گرچه من میوه فرو ریزم و او سنگ زندنیست بر نخل وجودم ثمری بهتر از این
۳
سوزد ار بال و پرم، زآتش هجرش شادمدر گلستان نزدم، بال و پری بهتر از این
۴
دل دیوانه که سر در قدم عشق تو بستنیست در ملک جنون، تاجوری بهتر از این
صفحهٔ ۱ از ۲