خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب شیرین تو هر دم شکرانگیزترستزلف دلبند تو هر لحظه دلاویزترست
۲
بر سر آمد ز جهان جزع تو در خونخواریگرچه چشم من دل سوخته خونریزترست
۳
ایکه از تنگ شکر شور بر آورد لبتهر زمان پسته تنگت شکر آویزترست
۴
همچو سرچشمه ی نوش تو ز بهر سخنمچشمم از درج عقیقت گهرانگیزترست
صفحهٔ ۱ از ۲