خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که شهد شکرین تو برد آب نباتخاک خاک کف پای تو شود آب حیات
۲
بشکر خنده ز تنگ شکر شورانگیزتا شکر ریخته ئی ریخته ئی آب نبات
۳
از دل تنگ شکر شور بر آمد روزیکه بر آمد زلب چشمه ی نوش تو نبات
۴
گر بخونم بخط خویش برات آوردینکشم سر ز خطت زانک بوجهست برات
صفحهٔ ۱ از ۳