خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو طلعت تو مرا منتهای مقصودستبیا که عمر من این پنجروز معدودست
۲
مقیم کوی تو گشتم که آستان ایازبنزد اهل حقیقت مقام محمودست
۳
دلم ز مهر رخت می کشد بزلف سیاهچرا که سایه ی زلف تو ظلّ ممدودست
۴
من از وصال تو عهدیست کارزو دارمکه کام دل بستانم چنانک معهودست
صفحهٔ ۱ از ۳