خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاروان ختنی مشک ختا می آردیا صبا نکهت آن زلف دوتا می آرد
۲
لاله دل در دم جانبخش سحر می بنددغنچه جان پیشکش باد صبا می آرد
۳
مرغ را گل باشارت چه سخن می گویدباز هدهد چه بشارت ز سبا می آرد
۴
می رسد قاصدی از راه و چنان می شنومکه ز سلطان خبری سوی گدا می آرد
صفحهٔ ۱ از ۳