خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خدنگ غمزه ی جادو چو در کمان آردهزار عاشق دلخسته را بجان آرد
۲
در آن دقیقه ی باریک عقل خیره شوددلم حدیث میانش چو در میان آرد
۳
حلاوت سخنش کام جان کند شیرینعبارتی ز لبش هر که در بیان آرد
۴
از آن دو نرگس مخمور ناتوان عجبستکه تیر غمزه بدینگونه در کمان آرد
صفحهٔ ۱ از ۳