خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترکم از غمزه چو ناوک بکمان درفکندای بسا فتنه که هر دم بجهان درفکند
۲
کمر ار نکته ئی از وصف میانش گویمخویشتن را بفضولی بمیان درفکند
۳
گر در آن صورت زیبا نگرد صورتگرقلم از حیرت رویش ز بنان درفکند
۴
تا چرا نرگس مست تو بقصد دل منهر دم از غمزه خدنگی بکمان درفکند
صفحهٔ ۱ از ۳