خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا وقتی نگاری خرگهی بودکه قدّش غیرت سرو سهی بود
۲
نه از باغش مرا برگ جدایینه از سیبش مرا روی بهی بود
۳
بشب روشن شدی راهم زرویشز مویش گرچه بیم گمرهی بود
۴
ز چشم آهوانش خواب خرگوشنه از مستی ز عین روبهی بود
صفحهٔ ۱ از ۲