خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنک جز نام نیابند نشان از دهنشبر زبان کی گذرد نام یک همچو منش
۲
راستی را که شنیدست بدینسان سرویکه دمد سنبل سیراب ز برگ سمنش
۳
هر که در چین سر زلف بتان آویزدآستین پر شود از نافه ی مشک ختنش
۴
گرچه از مصر دهد آگهی انفاس نسیمبوی یوسف نتوان یافت جز از پیرهنش
صفحهٔ ۱ از ۲