خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلزار جنتست رخ حور پیکرشو آرامگاه روح لب روح پرورش
۲
سرو سهی که در چمن آزادیش کنندآزاد کرده ی قد همچون صنوبرش
۳
باد بهار نکهتی از شاخ سنبلشو آب حیات قطره ئی از حوض کوثرش
۴
شکّر حکایتی ز دو لعل شکر وششعنبر شمامه ئی ز دو زلف معنبرش
صفحهٔ ۱ از ۳